Veel moderne sciencefictionfilms hebben de neiging om het fineer van sciencefiction te gebruiken als een manier om plotgaten te dichten of uitgebreide explosies en actie te bevatten. Er is altijd een tijdreisportaal om in te staan als deus ex machina, en een of andere geavanceerde robot of alien die alleen maar geïnteresseerd lijkt in het doden van iedereen.
Ik hou net zoveel van die films als de volgende kerel. Maar sommige filmmakers doen oprecht hun best om zich andere realiteiten en technologieën voor te stellen die inspireren op de manier waarop klassieke sciencefiction dat doet. Het betekent niet dat de films het equivalent op het scherm moeten zijn van het lezen van een MIT-paper over kwantumverstrengeling of zoiets, alleen dat ze een fatsoenlijk garen spinnen dat is geïnspireerd door de werkelijke wetenschap.
De onderstaande zijn een paar iets minder commerciële selecties, in plaats van voor de hand liggende keuzes zoals Interstellair of 2001 of Chef, die sciencefictionfilm waarin Jon Favreau uitgaat met zowel Scarlett Johansson als Sofia Vergara. Dat is de toekomst die ik wil.
Primer
Primer is veruit de beste tijdreisfilm die ik heb gezien, omdat het voelt alsof je gewoon naar een documentaire kijkt over twee jongens die daadwerkelijk een tijdmachine hebben gemaakt. De speciale effecten, of het ontbreken daarvan, bevestigen dit zeker. Dit is geen flitsende film: er zijn geen achtervolgingsscènes, geen kleurrijke portalen met lichtstralen en geen personages die snel verouderen. Twee mannen maken een tijdmachine in hun garage, en het lijkt zo realistisch dat een deel van jou aantekeningen wil maken.
Het is niet zonder gebreken. De film is compact en zou wat duidelijkere verhalen kunnen gebruiken, wat waarschijnlijk de reden is waarom er meerdere grafieken online zijn om erachter te komen wat er werkelijk gebeurt. Maar het is desalniettemin boeiend, en het kan ervoor zorgen dat je heel even een vriend wilt bellen om te zien of hij dit weekend vrij is om in je garage te sleutelen.
Vernietiging
Een van de fundamentele dingen die we van een goede sciencefictionfilm vragen, is om, in ieder geval tijdelijk, een gevoel van ontzag te wekken. Vernietiging doet dit met concepten die nauwelijks in films zijn onderzocht, en voelt als iets uit een schemerzone aflevering (een van de goede, niet dat varkensgezicht).
Wetenschappers gaan op een geheime expeditie naar een zone waar de natuurwetten verdraaid lijken te zijn. Hijinks volgen. De film maakt een kernfout die veel sciencefictionfilms maken: zich verdiepen in overbodige horror en angstaanjagende momenten die leuk zijn, maar afleiden van het interessantere plot. Toch is het een respectabele inspanning en nog een herinnering om nooit met vrienden het bos in te gaan.
Samenhang
Als de meeste etentjes zijn geworden zoals het etentje erin Samenhang, Ik zou vaker bij ze komen opdagen. Dit feest vindt plaats op de avond van een astronomische anomalie (bedankt voor niets, Google Agenda), en de groep vrienden ziet hun realiteit verbuigen op een manier die voor een keer niet te maken heeft met het drinken van te veel pinot.
Er zijn dubbelgangers en glowsticks en geheime codes, en het is veel leuker dan etentjes waar mensen vragen wat je doet en doen alsof ze geïnteresseerd zijn. Er is overal onafhankelijke, low-budget film geschreven, met dialogen die aanvoelen alsof ze uit een van die toneelstukken in één kamer komen. Maar veel van de film werkt, en je zult het gebrek aan explosies of ruimteschepen niet missen.
Donkere stad
De Matrix en Donkere stad zijn een van de voorbeelden van twee vergelijkbare films die rond dezelfde tijd uitkwamen, waarvan ik me graag voorstel dat het uit wrok is, zoals die aflevering van Beheers je enthusiasme met ondanks winkels. We profiteren er allemaal van, hoe dan ook. Donkere stad is een combinatie van De vluchteling met film noir en een futuristisch stripboek. Ik mis waarschijnlijk enkele tientallen genres (Duits expressionisme, Draculaenz).
We zijn er allemaal geweest – je wordt wakker zonder geheugen als hoofdverdachte in een reeks moorden, achtervolgd door bleke mensen met hoeden die kunnen vliegen. De beelden binnen Donkere stad zijn verbluffend, met gebouwen die in elkaar overgaan en de levens van mensen bestaan op een schijnbaar dunne sluier van realiteit. Als je een van die irritante filmnerds wilt zijn, als iemand ter sprake komt de matrix, je kunt antwoorden met: ‘Eigenlijk heb ik liever Donkere stad.” Maar wees niet die vent. Beide zijn goed.
Maan
Maan is bewonderenswaardig omdat hij een eenvoudig sciencefictionconcept heeft genomen en de logica ervan heeft onderzocht, en je kunt ook zien hoe Sam Rockwell anderhalf uur lang gek doet. Het is dus win-win. Een maanmijningenieur beëindigt zijn werkperiode ver van huis en lijkt een jongere versie van zichzelf tegen te komen die niet de beste ruimtekamergenoot is.
Er gaat niets boven een slechte kamergenoot in de ruimte. De film is effectief in het verbeelden van een toekomst die zowel vreemd als vertrouwd is, een realiteit waar we nog lang niet in de buurt zijn, en toch zou het geen grote verrassing zijn als we erachter zouden komen dat een bedrijf deed wat het bedrijf in de film doet. . Voor zover ik weet, neemt How-To Geek me op precies dezelfde manier in dienst. Maar waarschijnlijk heb ik het mis.