Het was altijd frustrerend om als kind een van mijn vrienden in Sega hockey te spelen. Tijdens elk balbezit schoot hij gewoon rechtstreeks naar het net en scoorde een gemakkelijk ontsnappingsdoelpunt, terwijl ik zou proberen een uitgebreid spel op te zetten, waarbij ik die doelen veel bevredigender vond.
Tegenwoordig werkt hij in het bedrijfsleven (omdat hij met opzet de kunsten heeft gemeden voor een logischer pad), en ik ben een idiote schrijver. De correlatie is pijnlijk duidelijk.
Wat het betekent om goedkoop te spelen
Elke videogame heeft de waargenomen goedkope manier van spelen, de openlijke manier om te profiteren van de basisprogrammering van de game. In hockeyvideogames betekende dit altijd de one-timer doen, in voetbal het beste team gebruiken of spelen met Tecmo Bo Jackson, en in basketbalgames altijd dunken of schieten vanaf die ene plek waar de bal nooit lijkt te missen.
Dus die gepixelde speler, hoe slecht zijn beoordeling ook is, zal waarschijnlijk scoren. Zelfs als hij de kleedkamer van het spel betreedt, beschimpen de andere spelers hem.
“Je weet dat je alleen hebt gescoord vanwege de vreselijke code, toch?”
‘Wat dan ook,’ zegt hij, terwijl hij een enkele traan verbergt.
Misschien gebruik je alleen sluipschuttersgeweren en verstop je je op een heuvel in first-person shooters, of ga je altijd voor de beste wapens en spreuken in rollenspellen. Wat het genre ook is, jij bent de aangewezen goedkope speler, degene die ervoor zorgt dat je vrienden constant teleurgesteld hun hoofd schudden.
Op dezelfde manier waarop bordspelavonden altijd de enige persoon bevatten die het een beetje te serieus neemt, hebben videogamebijeenkomsten de enige speler die altijd meer geïnteresseerd is in winnen dan in al het andere, zoals plezier maken bijvoorbeeld.
Waar zijn ze nu?
Hoe dit hen door het leven voert, valt altijd te bezien. Maar als je merkt dat ze zo spelen, lijk je afstand te houden, alsof ze het type persoon zijn dat je zou vermoorden en opeten op een onbewoond eiland. Zo kijk ik ook naar iedereen die bij het ontbijt het laatste stukje spek eet.
Een goedkope videogamespeler zijn, betekent niet noodzakelijkerwijs dat je een slecht persoon bent, alleen dat je meestal oog hebt voor mazen in de wet en soms niet het type bent om de schilderachtige route door het leven te nemen.
Misschien is het het beste om een ​​middenweg te vinden. Omdat de nadruk op constant gaan voor het originele spel kan leiden tot het onvermogen om een ​​eenvoudig doelpunt te scoren of een punt te scoren of een kill te maken wanneer je er een nodig hebt in het spel. Winnen is tenslotte een deel van het punt. Je neemt een te mooie route door het leven en je komt nergens.
Wat ik probeer te zeggen is dat ik vandaag mijn vriend zou kunnen vermoorden bij die wedstrijd. Het is uiteindelijk geen schande om zowel een beetje goedkoop als hier en daar een tikkeltje creatief te zijn tijdens het spelen van videogames.
Wees gewoon dankbaar dat jullie geen van beiden de knoppenstamper zijn. Die vent zit nu waarschijnlijk in de gevangenis.