Wat u moet weten over risicofactoren voor multipel myeloom

Risicofactoren

Voordat we inspringen, is het belangrijk om te weten dat het hebben van risicofactoren voor multipel myeloom niet betekent dat u het in de toekomst zult ontwikkelen.

Het is mogelijk om een ​​of meer risicofactoren te hebben en nooit multipel myeloom te krijgen. Evenzo kan een persoon geen risicofactoren hebben en toch multipel myeloom ontwikkelen.

Leeftijd

Het risico op multipel myeloom neemt toe met de leeftijd. Op het moment van diagnose zijn de meeste mensen met multipel myeloom 65 jaar of ouder.

De gemiddelde leeftijd bij diagnose tussen 66 en 70 jaar oud is. Slechts ongeveer 37 procent van de mensen is jonger dan 65 jaar op het moment van diagnose.

Het is mogelijk dat multipel myeloom optreedt bij jonge personen, maar dit is zeldzaam. Volgens de American Cancer Society (ACS) is minder dan 1 procent van de diagnoses van multipel myeloom bij mensen jonger dan 35 jaar.

Het risico op veel soorten kanker neemt toe met de leeftijd. Aangenomen wordt dat dit te wijten is aan de accumulatie van kankerbevorderende genetische veranderingen gedurende het leven van een persoon.

Seks

Multipel myeloom komt iets vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Er wordt geschat dat het voorkomt in een verhouding van 3 mannen op elke 2 vrouwen. De exacte reden voor deze ongelijkheid is niet bekend.

Onderzoek uit 2011 vond verschillen in specifieke genetische gebeurtenissen tussen mannen en vrouwen met multipel myeloom. De onderzoekers theoretiseerden dat deze verschillen verdere genetische veranderingen zouden kunnen beïnvloeden die bijdragen aan multipel myeloom.

Andere plasmacelcondities

Het hebben van andere plasmacelaandoeningen kan het risico van een persoon op het krijgen van multipel myeloom verhogen. Laten we deze nu bekijken.

Monoklonale gammopathie van onbepaalde betekenis (MGUS)

MGUS is een goedaardige aandoening waarbij een persoon abnormale plasmacellen in het beenmerg heeft. Deze cellen produceren een abnormaal eiwit genaamd M-eiwit, dat kan worden gedetecteerd in het bloed en de urine.

MGUS heeft vaak geen tekenen of symptomen en de niveaus van M-eiwit blijven bij veel mensen doorgaans stabiel. Hierdoor is het mogelijk dat een persoon niet weet dat hij MGUS heeft.

Bij sommige mensen met MGUS kan de aandoening echter overgaan in multipel myeloom. Dit gebeurt met een snelheid van ongeveer 1 procent per jaar. Men gelooft dat bijna alle gevallen van multipel myeloom zijn te wijten aan MGUS-progressie.

MGUS kan ook andere gezondheidsproblemen veroorzaken, zoals amyloïdose of problemen met de nieren of het hart.

Solitair plasmacytoom

Bij solitair plasmacytoom blijken abnormale plasmacellen geconcentreerd te zijn in een enkele tumor die een plasmacytoom wordt genoemd. Deze aandoening is zeldzaam, alleen verzonnen ongeveer 2 tot 5 procent van alle plasmacelaandoeningen.

In sommige gevallen kan een plasmacytoom worden genezen. Een solitair plasmacytoom kan zich echter vaak ontwikkelen tot multipel myeloom. Over 65 tot 84 procent van solitaire plasmacytomen ontwikkelen zich in 10 jaar tot multipel myeloom.

Genetica

Er is een familiegeschiedenis gevonden: geassocieerd met verhoogd risico op multipel myeloom. EEN groot cohortonderzoek in Zweden ontdekte dat, vergeleken met een controlegroep, naaste familieleden van mensen met multipel myeloom ongeveer twee keer zoveel risico hadden om de aandoening zelf te ontwikkelen.

Dus als bij een naast familielid, zoals een ouder of broer of zus, de diagnose multipel myeloom is gesteld, is de kans groter dat u het ook krijgt.

Dit komt omdat sommige genetische veranderingen die het risico verhogen, van ouder op kind kunnen worden doorgegeven. Een totaal van 23 genetische regio’s, die ook in verband worden gebracht met MGUS, zijn geïdentificeerd als gerelateerd aan het risico op multipel myeloom.

Het is echter belangrijk op te merken dat u geen familiegeschiedenis van multipel myeloom kunt hebben en het toch kunt ontwikkelen.

Ras

Volgens de ACS komt multipel myeloom meer dan twee keer zo vaak voor bij Afro-Amerikanen als bij blanke Amerikanen. De exacte reden voor dit verschil is niet bekend en is waarschijnlijk te wijten aan een complexe combinatie van factoren.

• Een reden voor deze ongelijkheid kan te maken hebben met MGUS, een voorloper van multipel myeloom. meerdere grootbevolkingstudies hebben ontdekt dat de prevalentie van MGUS hoger is bij zwarte mensen dan bij blanke mensen.
• MGUS kan ook vaker evolueren naar multipel myeloom bij zwarte mensen. EEN studie 2017 2017 ontdekte dat zwart zijn een risicofactor was voor progressie van MGUS naar multipel myeloom.
• Het is ook mogelijk dat genetica een rol speelt. EEN 2016 studie ontdekte dat het effect van de familiegeschiedenis op het myeloomrisico groter was bij zwarte mensen dan bij blanke mensen.
• Gezondheidsongelijkheid en racisme kunnen ook een rol spelen bij lagere overlevingskansen bij zwarte mensen.

zwaarlijvigheid

Obesitas is een risicofactor voor verschillende soorten kanker, waaronder multipel myeloom. In feite, een 2017 recensie vond sterk bewijs dat een verhoogde body mass index (BMI) het risico op multipel myeloom verhoogde.

Hoewel de exacte effecten onbekend zijn, wordt aangenomen dat obesitas het kankerrisico op verschillende manieren verhoogt, waaronder:

• toenemende niveaus van ontsteking in het lichaam
• veranderende niveaus van bepaalde hormonen, die kunnen bijdragen aan de groei van kankercellen
• bevordering van zowel cel- als bloedvatgroei

EEN cohortonderzoek 2018 ontdekte dat het hebben van een hoge BMI in zowel vroege als latere volwassenheid het risico op multipel myeloom verhoogde. Cumulatieve verandering in BMI en gemiddelde fysieke activiteit waren niet geassocieerd met een verhoogd risico.

Dezelfde groep publiceerde een Cohortonderzoek 2019 het beoordelen van gewichtspatronen, lichaamsvorm en lichaamsvetverdeling. Ze vonden dat:

• Vergeleken met degenen die een mager gewichtspatroon aanhielden, was het risico op multipel myeloom hoger bij mensen met een gemiddeld en toenemend gewichtspatroon.
• Het risico op multipel myeloom nam toe met toenemende heupomtrek.
• Andere verdelingspatronen van lichaamsvet waren niet geassocieerd met het risico op multipel myeloom.

Obesitas hebben kan ook de progressie van MGUS naar multipel myeloom beïnvloeden. TweeOnderzoeken 2017 gedocumenteerd dat het hebben van obesitas geassocieerd was met transformatie van MGUS naar multipel myeloom.

Blootstelling aan het milieu

Aangenomen wordt dat bepaalde soorten blootstelling aan het milieu het risico op multipel myeloom verhogen. Enkele voorbeelden zijn:

• straling
• insecticiden of herbiciden
• organische oplosmiddelen

Het is mogelijk dat frequente blootstelling aan deze dingen DNA kan beschadigen. Dit kan op zijn beurt leiden tot mutaties die de ontwikkeling van kankers, waaronder multipel myeloom, kunnen veroorzaken of bevorderen.

Bovendien, sommige soorten beroepen zijn geassocieerd met een verhoogd risico op multipel myeloom, waarschijnlijk als gevolg van blootstelling aan enkele van de hierboven genoemde middelen. Voorbeelden zijn:

• chemisch werk
• bouwwerkzaamheden
• boerderij werk
• metaalbewerking
• schilderen
• kappers

Symptomen en diagnose

Het is mogelijk om multipel myeloom te hebben en zeer weinig of zelfs helemaal geen symptomen te hebben. Indien aanwezig, kunnen symptomen zijn:

• botpijn, vooral in de rug of borst chest

• botten die broos zijn en gemakkelijk kunnen breken

• gemakkelijk blauwe plekken of bloedingen krijgen

• koorts
• terugkerende infecties
• vermoeidheid
• onbedoeld gewichtsverlies

• gevoelloosheid of zwakte in de ledematen

• kortademigheid

Omdat multipel myeloom de botten kan beschadigen, kan het ook leiden tot hoge calciumspiegels in het bloed (hypercalciëmie), wat symptomen kan veroorzaken zoals:

• extreme dorst
• frequent urineren
• uitdroging
• verlies van eetlust
• spier zwakte
• buikpijn
• constipatie
• slaperig of slaperig voelen
• nierproblemen
• verwarring

Diagnose van multipel myeloom

Naast het opnemen van uw medische geschiedenis en het uitvoeren van een lichamelijk onderzoek, kan uw arts de volgende tests gebruiken om multipel myeloom te diagnosticeren:

• Laboratorium testen. Bij deze tests wordt een bloed- of urinemonster afgenomen. Ze kunnen in een laboratorium worden getest om mogelijke indicatoren van multipel myeloom te zoeken, zoals een laag aantal bloedcellen of M-eiwit in het bloed of de urine.
• Beenmergbiopsie. Een beenmergbiopsie verzamelt een monster van beenmerg. Dit monster wordt vervolgens in een laboratorium geanalyseerd om te zoeken naar de aanwezigheid van abnormale cellen.
• In beeld brengen. Beeldvormingstechnologie kan uw arts helpen een beter idee te krijgen van wat er in uw lichaam gebeurt. Enkele voorbeelden van beeldvorming die kunnen worden gebruikt om multipel myeloom te diagnosticeren, zijn röntgenfoto’s, CT-scan en MRI-scan.

Als multipel myeloom wordt gediagnosticeerd, zullen aanvullende tests worden uitgevoerd om het stadium van de kanker te bepalen. Dit kan ook helpen om te informeren welk type behandeling kan worden gebruikt.

Behandelingsopties

Er zijn verschillende mogelijke behandelingsopties voor multipel myeloom.

Welk type behandeling wordt gebruikt, kan afhangen van verschillende factoren, waaronder uw leeftijd, uw algehele gezondheid en het stadium van de kanker. Het is waarschijnlijk dat een combinatie van therapieën zal worden gebruikt.

• Chemotherapie. Chemotherapie gebruikt sterke medicijnen om kankercellen te doden of hun groei te stoppen.
• Bestralingstherapie. Bestralingstherapie richt hoogenergetische straling op kankercellen om ze te doden of te voorkomen dat ze groeien.
• Gerichte therapie. Gerichte therapie is een vorm van kankerbehandeling waarbij medicijnen worden gebruikt om specifieke moleculen op het oppervlak van kankercellen aan te pakken. Deze medicijnen kunnen de kankercellen doden of voorkomen dat ze groeien.
• Immunotherapie. Immunotherapie maakt gebruik van uw immuunsysteem om kankercellen aan te pakken en te vernietigen. Een voorbeeld van immunotherapie voor multipel myeloom is CAR T-celtherapie.
• Corticosteroïden. Corticosteroïden zijn medicijnen die antitumoractiviteit kunnen hebben voor multipel myeloom.
• Stamceltransplantatie. Bij deze behandeling wordt een hoge dosis chemotherapie gebruikt om cellen in het beenmerg, waaronder kankercellen, te doden. Stamcellen van uzelf of van een donor worden getransplanteerd ter vervanging van bloedvormende cellen.
• Chirurgie. In gevallen waarin een tumor is geïsoleerd, kan deze mogelijk met een operatie uit het lichaam worden verwijderd. Bestralingstherapie kan na de operatie worden gebruikt om eventuele resterende kankercellen te doden.

Outlook en een opmerking over hoop

De algemene vooruitzichten voor multipel myeloom kunnen per persoon verschillen. Het hangt meestal af van verschillende factoren, zoals uw leeftijd, algehele gezondheid en de omvang van de kanker.

Uw arts zal samen met u een behandelplan opstellen dat geschikt is voor uw specifieke situatie. Bovendien blijven onderzoekers nieuwere, effectievere manieren ontwikkelen om kanker te behandelen, waaronder multipel myeloom.

Over het algemeen zijn de vooruitzichten voor veel soorten kanker verbeterd wanneer het vroeg wordt ontdekt en behandeld. Raadpleeg daarom uw arts als u tekenen of symptomen van multipel myeloom heeft.

het komt neer op

Multipel myeloom is een kanker die de beenmergcellen aantast die plasmacellen worden genoemd. Wanneer deze cellen ongecontroleerd groeien en delen, verdringen ze gezonde bloedcellen en beschadigen ze botweefsel, wat leidt tot de symptomen van multipel myeloom.

Er zijn verschillende potentiële risicofactoren voor multipel myeloom. Een belangrijke is het hebben van een andere plasmacelaandoening, met name MGUS. Er wordt aangenomen dat bijna alle multipele myelomen het gevolg zijn van progressie van reeds bestaande MGUS.

Er zijn ook andere risicofactoren voor multipel myeloom. Enkele voorbeelden zijn leeftijd, genetica en blootstelling aan het milieu.

Houd er bij het overwegen van risicofactoren rekening mee dat het hebben van een risicofactor voor multipel myeloom betekent dat uw risico om de aandoening te ontwikkelen groter is in vergelijking met de algemene bevolking. Het betekent niet dat je het in de toekomst zult ontwikkelen.