Zal ik sterven terwijl ik wacht op dokters die mijn gewicht als een doodvonnis beschouwen?

Ik voelde een kriebelende paniek over mijn voorhoofd lopen toen ik de opmerking op Twitter zag rondgaan. Gebruikten artsen echt een hoge BMI als reden om beademingsapparaten voor mensen te weigeren?

Als een zelfbenoemd dik persoon moest ik dit tot op de bodem uitzoeken. Dat gezegd hebbende, ik heb ook geleerd op mijn hoede te zijn voor sociale media als nieuwsbron. Ik ging op zoek om te zien of deze bewering klopte.

Ik vond geen bewijs dat BMI werd gebruikt om te beslissen wie een beademingsapparaat kreeg, en ik kon niemand uit de medische wereld vinden om de bewering te bevestigen of te ontkennen.

Ik heb echter verschillende voorgestelde triage-richtlijnen gevonden in The Washington Post en The New York Times waarin reeds bestaande aandoeningen worden vermeld als mogelijke markeringen tegen een patiënt die een van de weinige begeerde beademingsapparaten krijgt.

Er zijn richtlijnen in 25 staten die sommige mensen met een handicap achteraan op de prioriteitenlijst plaatsen. In vier staten, Alabama, Kansas, Tennessee en Washington, zijn formele klachten ingediend door voorstanders van gehandicaptenrechten. Als reactie hierop heeft het ministerie van Volksgezondheid en Human Services een bulletin uitgebracht dat hun COVID-19-plannen niet mogen discrimineren.

De richtlijnen van sommige staten, zoals Alabama en Tennessee, werden verwijderd vanwege publieke verontwaardiging. Veel staten hebben hun richtlijnen helemaal niet gepubliceerd of hebben er geen. Hierdoor is de vraag wie er prioriteit krijgt bij een tekort aan ventilatoren onbeantwoord gebleven.

Ouderdom was een richtlijn, evenals dementie of aids. “Morbide obesitas”, dat is geclassificeerd als een body mass index (BMI) van meer dan 40 hebben, is een van de redenen waarom een ​​persoon onder de 60 mogelijk geen beademingsapparaat krijgt tijdens een crunch.

Mijn BMI is ondertussen bijna 50.

Mijn echte angsten voor COVID-19

BMI is een frustrerende en gevaarlijke maatstaf om te gebruiken om de gezondheid te bepalen. Om te beginnen was het uitgevonden in de 19e eeuw, toen cocaïne werd aanbevolen als gezondheidssupplement en we dachten dat slechte geuren ziekten veroorzaken. BMI als maatstaf voor gezondheid is uitgedaagd door nieuw onderzoek.

Desondanks noemen veel artsen naar verluidt BMI bij het bepalen van de gezondheid van een patiënt, waarbij soms wordt ingezoomd op het gewicht ten koste van het horen van de patiënt en zijn symptomen.

Het is mogelijk dat mensen direct zijn overleden als gevolg van deze medische vetfobie. Niet door dik te zijn, maar door ziektes die onbehandeld bleven toen artsen weigerden iets anders te behandelen dan hun gewicht.

Een studie noemt 21 procent van de patiënten zich beoordeeld door hun medische professional, wat ertoe kan leiden dat ze aarzelen om hulp te zoeken.

Dat gezegd hebbende, zijn er echte problemen met het verlenen van zorg aan patiënten met obesitas, zoals dr. Sy Parker, een arts-assistent bij de National Health Service van het Verenigd Koninkrijk, me via e-mail vertelde.

Bij grotere patiënten is het “waarschijnlijker dat het moeilijk is om een ​​buis naar beneden te krijgen [the throat], omdat daar minder ruimte is voor de anesthesist / anesthesist, ”zegt Parker.

“Bovendien kan zwaarlijvigheid de effectieve omvang van uw longen verminderen, aangezien u eerder vrij oppervlakkig ademt – het kost meer moeite om flink in te ademen,” voegt Parker toe.

Tel daar de overweldiging van het ziekenhuis bij op, en de noodzaak om snelle beslissingen te nemen, en het is mogelijk dat een arts die onder druk staat, een keuze maakt op basis van wat hij ziet. Voor een zwaarlijvige patiënt kan dat dodelijk zijn.

Toch is het idee dat dikke mensen vanwege hun lichaam de COVID-19-zorg kunnen worden ontzegd, voor mij grimmig niet verrassend. Ik heb eerder vooroordelen ervaren in het kantoor van de dokter vanwege mijn gewicht.

Ik heb een blijvende handicap in mijn knie, die nu mijn voet en mijn heup aantast, wat mijn mobiliteit gestaag heeft aangetast sinds ik als 18-jarige aanvankelijk geblesseerd raakte. Toen ik om fysiotherapie vroeg voor de MCL-traan waarvan ik wist dat die had plaatsgevonden, werd ik bespot en werd ik verteld dat ik in plaats daarvan 50 pond moest verliezen.

Ik heb een stok nodig tegen de tijd dat ik 40 ben, en fysiotherapie had kunnen voorkomen dat mijn ACL-scheur een blijvende handicap werd die een operatie nodig heeft. Overigens zorgde mijn blessure er ook voor dat ik aankwam. En zo gaat het.

Met mijn knie leef ik tenminste nog. Ik word soms doodsbang voor wat er kan gebeuren als ik in het ziekenhuis moet worden opgenomen voor COVID-19. Zal ik sterven terwijl ik wacht op dokters die mijn gewicht als een doodvonnis beschouwen?

Om nog erger te maken

Ondertussen zie ik veel memes en grappen over hoe onderdak op hun plaats mensen dik zal maken. Er zijn tal van artikelen met advies over hoe u stressgerelateerde eetgewoonten kunt vermijden en hoe u kunt trainen als u niet naar de sportschool kunt gaan.

“Positief getest voor het hebben van een dikke reet”, verklaart een tweet. “Je mag sociaal afstand nemen van je koelkast, ik ben sociaal verwijderd van mijn schaal”, zegt een ander. Tal van tweets bespreken de gevreesde “Corona 15”, gemodelleerd naar de 15 pond die studenten vaak een eerstejaarsjaar krijgen.

Vrienden van mij die normaal gesproken positief over het lichaam zijn, klagen over hun nieuwe gewoonten nu hun patronen worden onderbroken. Ze klagen over gewichtstoename op een manier waardoor ik me afvraag of ze diep van binnen denken dat het echt zo vreselijk is om op mij te lijken.

Het zijn niet alleen grappen. Het is ook in het nieuws. “Onderdak op zijn plaats betekent niet onderdak op de bank”, scheldt Dr. Vinayak Kumar voor ABC News uit. Als je naar Twitter kijkt, zou je denken dat het echte risico was om een ​​paar kilo aan te komen en geen potentieel levensbedreigende ziekte op te lopen.

Het vertragen en onderzoeken van onze relatie met ons lichaam, onze eetgewoonten en onze trainingsroutines kan overweldigend zijn. Als we niet langer werk en sociale verplichtingen hebben om ons leven te plannen, zien we ons gedrag duidelijk.

Voor velen is voedselopname een levensgebied dat we kunnen beheersen. Misschien komt deze vetfobie voort uit mensen die macht over hun leven willen hebben in een tijd dat er weinig controle is.

De link tussen gewicht en COVID-19

Het is begrijpelijk dat mensen zich zorgen maken wanneer nieuwsbronnen de angst voeden dat gewichtstoename tot slechtere resultaten zal leiden als u COVID-19 krijgt.

De New York Times heeft onlangs een stuk uitgebracht waarin staat dat obesitas verband houdt met een ernstige coronavirusziekte, vooral bij jongere patiënten. Bij het lezen van het artikel ontdek je echter dat een van de genoemde onderzoeken voorlopig is, niet collegiaal getoetst, en dat de gegevens onvolledig zijn.

Een andere aangehaalde studie, dit keer uit China, is ook niet peer-reviewed. De andere twee, uit Frankrijk en China, worden collegiaal getoetst, maar controleren hun bevindingen niet tegen andere belangrijke factoren.

“Geen van hen controleert ras, sociaaleconomische status of kwaliteit van zorg – we weten dat sociale gezondheidsdeterminanten het leeuwendeel van de gezondheidsverschillen tussen groepen mensen verklaren”, merkt Christy Harrison in Wired op.

Het maakt niet uit. Sommige artsen zouden die reeks hypothesen kunnen gebruiken om hun reeds bewezen vetfobie te versterken.

Het is niet duidelijk of een zwaarlijvige persoon geen beademing heeft gekregen. Toch zijn er veel voorbeelden van artsen die obese patiënten niet serieus nemen.

Op een dag zal dit virus zijn beloop hebben gehad. Vetfobie zal echter nog steeds op de loer liggen, zowel in de wereld als geheel als stilletjes in de hoofden van sommige medische professionals. Vetfobie heeft reële gevolgen en reële gezondheidsrisico’s.

Als we niet stoppen met grappen maken en het aanpakken, is het mogelijk dat fatfobie het leven van mensen in gevaar zal blijven brengen als hun medische zorg wordt geweigerd.

Wat kunnen we doen?

Laat mensen weten dat hun dikke grappen niet grappig zijn. Zorg voor je eigen geestelijke gezondheid door mensen te dempen die gewichtgerelateerde memes posten. Meld crashdieetadvertenties als ongepast.

Als uw arts u een ongemakkelijk gevoel geeft, dient u een rapport in. Ik kreeg uiteindelijk een dokter toegewezen die me goed medisch advies kon geven en me als persoon kon zien, niet als mijn gewicht. U verdient een zorgverlener die u kunt vertrouwen.

Als u iets wilt vinden om te beheren in een wereld die uit de hand loopt, beheer dan uw inname van negatieve lichaamsboodschappen. Je zult je er beter door voelen.

Kitty Stryker is een anarchistische kattenmoeder die een doemsbunker in de East Bay voorbereidt. Haar eerste boek, “Ask: Building Consent Culture” werd in 2017 gepubliceerd via Thorntree Press.