Een open brief aan de therapeut die mijn leven veranderde

Toen je zei dat je bezig was mensen te helpen geweldige levens te leiden, zal ik toegeven dat ik je uitlachte. Ik lachte omdat mijn leven tot dan toe allesbehalve was geweest.

Jij kent het verhaal net zo goed als ik: ik zat in een wirwar van verslaving, anorexia en trauma.

Toen ik midden twintig was, voelde het alsof ik verschillende levens van pijn had geleefd. En ik was er zo diep aan gewend geraakt dat ik dacht dat ik de rest van mijn leven zou leven als een schil van wat ik had kunnen zijn.

Maar je zag voorbij de schaal en trok het licht uit me als alchemie, als een zachte magie.

Je hoefde mijn muren niet te ontmantelen. In plaats daarvan zorgde je ervoor dat ik me veilig genoeg voelde om ze zelf af te breken, zodat ik je aan de andere kant kon ontmoeten.

Ik wist niet dat dat kon gebeuren.

Je woorden waren de tourniquet die me ervan weerhield om keer op keer uit te bloeden. Alles dat pijn deed en lelijk en rauw was, je ontmoette felle liefde en mededogen.

Toen ik geen toekomst kon zien, schilderde je een levendig beeld van de nachten in San Francisco, van een leven achter de richel waarop ik stond, en hielp je me het verhaal te herschrijven.

Toen ik het dieptepunt bereikte, was de jouwe de hand die me verzekerde dat er geen duisternis was die ik ooit alleen zou ontmoeten.

Toen ik verdwaald was, wendde je mijn blik af om de lichtpuntjes om me heen te zien die me terug naar mezelf leidden.

Toen leven als een hele klus voelde, hielp je me de schoonheid in de verveling te zien.

Toen de wereld wreed was – en toen ook mijn geest – werden je liefdevolle woorden een schild dat ik de oorlog in droeg.

Ik dacht dat ik iets kapot was dat moest worden gerepareerd; niet iemand heel, om bemind te worden.

Maar net als spiergeheugen, leerde ik van mezelf te houden omdat je het zo gemakkelijk deed lijken.

Ik ga over een paar weken verhuizen, wat betekent dat onze gedeelde reis een meer aparte reis zal worden.

Ik was niet het soort persoon om in verandering te duiken, maar ik ben gegroeid om de veranderende winden te omarmen en ze me te laten dragen.

Ik vertrouw mezelf.

Ik weet nu dat ik erop kan vertrouwen dat ik het schip bestuur.

Het verdriet stroomt over in dankbaarheid elke keer als ik nadenk over manieren om uit elkaar te gaan.

Dankbaarheid, want dit diepe gevoel van eigenwaarde is een tuin die we samen hebben geplant.

Dankbaarheid omdat het leven dat ik voor mezelf heb opgebouwd – een vreugdevol en wild avontuur – mogelijk is gemaakt door de tools die je me hebt gegeven.

Dankbaarheid omdat er geen draad van mijn leven is die je niet hebt aangeraakt en samen zijn we in goud gesponnen.

Het mozaïek van lessen dat ik over heb, is een kompas dat ik dichtbij zal houden, een echt noorden dat me altijd terug zal wijzen naar de richting van de herstelde hoop.

Lessen als: het is moed, niet perfectie, die de wereld een betere plek maakt. Het is zelfcompassie, niet zelfdiscipline, die ons helpt groeien. Het is kwetsbaarheid, niet alleen grit, die ons sterker maakt. Het is het doen en het bewegen en het groeien – niet het ‘af’, ‘daar’ en ‘gedaan’ – dat zorgt voor een zinvol leven.

En het allerbelangrijkste: het is een authentieke verbinding, geen zelfbescherming, die ons eindelijk laat genezen.

Toen ik leefde als een straf, hielp je me de geschenken te zien die ik in mijn kleine, bange handen hield.

De gave om de tijd te hebben om te leren, het vermogen om te veranderen en de veerkracht om opnieuw te beginnen, zo vaak als nodig was om het goed te doen.

De gave om hier lang genoeg te zijn om je pad te kruisen. De gave om je te hebben onderschat.

(Ik denk dat het universum het deze keer goed heeft gedaan, nietwaar?)

Terugkijkend begrijp ik nu dat ik niet gerepareerd of opnieuw in elkaar hoefde te worden. Ik was niet gebroken; Ik was geen vergissing.

Het enige wat ik echt nodig had, was gezien worden.

Bedankt om me te zien.

Sam

Sam Dylan Finch is schrijver, beoefenaar van positieve psychologie en mediastrateeg in Portland, Oregon. Hij is de hoofdredacteur van geestelijke gezondheid en chronische aandoeningen bij Healthline, en mede-oprichter van Queer Resilience Collective, een welzijnscoachingscoöperatie voor LGBTQ + -mensen. Je kunt gedag zeggen Instagram, Twitter, Facebook, of lees meer op SamDylanFinch.com.