
Vroeger kon je televisietoestel genoeg ruis genereren om je haar in de lucht te houden en je zelfs je broers en zussen te laten kwellen met komische schurkachtige statische zaps. Maar vandaag niet zo veel. Waar is de statische heen?
Dit is waarom oude tv’s zo statisch waren
Om te begrijpen waarom oude televisietoestellen de kracht hadden om het haar recht van je hoofd te krijgen als je naar voren leunde, je kat in een puinhoop met stekelhaar veranderde als ze langsliepen en over het scherm wreven, en je de kracht gaven om mensen te zappen (of jezelf) met een enkele aanraking, moeten we graven in hoe die oude CRT-reuzen werkten.
Laten we eerst eens kijken naar een opengewerkt diagram van de binnenkant van een kathodestraalbuis (CRT) televisie om de belangrijkste onderdelen van een goede ouderwetse 20e-eeuwse televisie te identificeren.

Ten eerste hebben we een reeks elektronenkanonnen (1) die een stroom elektronen (2) vanaf de achterkant van de buis afvuren naar het bundelmasker (3) dat de rode, groene en blauwe elementen van de afbeelding scheidt. De bundels gaan door het superfijne gaas van het bundelmasker en raken de met fosfor beklede binnenkant van het tv-glas (4). De ingevoegde vergroting (5) toont de stralen die de fosforlaag raken en de fosfor opwinden, waardoor die iconische tv-gloed ontstaat.
Het hele proces was een zeer hoge energie. Sterker nog, als je ooit iemand hebt horen waarschuwen tegen het openen van een oud tv-toestel omdat de schok je hart zou kunnen doen stoppen, gaven ze je goed advies.
Oude sets bevatten een transformator die hoogspanningsstroom levert om het elektronenkanon van stroom te voorzien. Dat constante spervuur ​​van elektronen tegen het metalen scherm achter het dikke glas van de televisie genereert een positieve statische lading. Met rust gelaten, zal de statische lading langzaam in de kamer verdwijnen, maar als je iets met een negatieve lading (zoals je hand) dicht bij het scherm brengt voordat dat gebeurt, zal het object naar het scherm worden aangetrokken.
Op vrij lage niveaus voel je de lading als een soort statisch brommen of trekken, op hogere niveaus hoor je het misschien zelfs een beetje knetteren als je hand over het scherm beweegt, en als de statische opbouw hoog genoeg is , het “springt” van het scherm en “zapt” je.
Dit is ook de reden waarom oude televisies altijd zo stoffig leken te worden. Stofdeeltjes die overal in de lucht in de buurt van de televisie zweefden, werden getrokken alsof het scherm een ​​stofzuiger was, tot op het glas.
Waarom nieuwe tv’s niet zo statisch zijn

Het zou onjuist zijn om te zeggen dat nieuwere flatscreentelevisies helemaal geen statische elektriciteit hebben. Alle elektronische apparaten die in bedrijf zijn, genereren een beetje statische elektriciteit.
Maar in tegenstelling tot de gigantische kathodestraalbuis die een constante stroom elektronica naar het glas afvuurt in een oude televisie, zijn moderne tv’s een veel slankere (en minder vermogen) aangelegenheid zonder dat er zoveel elektronen slingeren.
In plaats van veel energie te gebruiken om een ​​fosforlaag op te wekken die een dik stuk glas bedekt, gebruiken moderne tv’s in plaats daarvan een veel kleinere hoeveelheid energie om individuele kleine pixels in een heel dun raster aan of uit te zetten.
Hoe die opstelling van pixels precies werkt en hoe de specifieke signalering wordt afgehandeld, verschilt per flatscreen-technologie. Het algemene uitgangspunt is echter of we het hebben over een oude flatscreen-computermonitor of een glimmende nieuwe OLED-tv.
Dus hoewel zowel een oude CRT-televisie als een nieuwe flatscreen-tv elektriciteit gebruiken, is de hoeveelheid die in moderne tv’s wordt gebruikt veel lager en wordt niet op zo’n manier gebruikt dat het een aanzienlijke elektrostatische lading op het oppervlak van het scherm genereert.
U krijgt nog steeds wat meer stof op de behuizing van uw flatscreen-tv dan op een vergelijkbaar, maar niet elektronisch object dat op dezelfde locatie is geplaatst, maar het meeste zal worden aangetrokken door de plastic behuizing van de tv en niet het scherm zoals historisch gezien het geval zou zijn geweest.
Dat scheelt niet alleen stof, maar ook stroom. Moderne tv’s, zelfs die in de woonkamer, hebben een veel lagere operationele en fantoomvoedingsbelasting dan oudere tv’s. U bespaart dus tijd met afstoffen, wordt niet gezapt door het scherm en bespaart geld op uw elektriciteitsrekening terwijl u geniet van een beeld met een veel hogere resolutie.