Belichtingsbracketing is een techniek waarbij je, in plaats van een enkele foto te maken, er drie (of meer) maakt die allemaal iets anders worden belicht; normaal gesproken is er een correct belicht, een iets onderbelicht en een iets overbelicht. Het komt in nogal wat situaties voor, dus laten we eens kijken hoe het werkt.
De basisprincipes van belichtingsbracketing
De juiste belichting krijgen kan een complex onderwerp zijn. Er zijn veel dingen die u in evenwicht moet brengen: hoe uw camera de scène meet, het dynamische bereik van uw camera en natuurlijk welke instellingen u gebruikt. U kunt ook proberen uw foto’s opzettelijk een beetje te overbelichten om meer gegevens in het RAW-bestand te krijgen zonder al te ver te gaan en uw hoogtepunten op te blazen.
Met al deze bewegende stukken is belichtingsbracketing een solide techniek om ervoor te zorgen dat je een goede belichting krijgt terwijl je op locatie bent – er zijn een aantal dingen die je niet achteraf kunt oplossen. Door ook een foto te maken die een of twee stops onderbelicht is en een andere die een of twee stops overbelicht is, heb je nog steeds de opnamen tussen haakjes, zelfs als je je belichting verkeerd inschat. Om deze reden noemen landschapsfotografen soms opnamen tussen haakjes “veiligheidsopnamen”.
VERWANT: Belichtingswaarden geven u een beter begrip van hoe uw camera werkt
Als je bracket-shots maakt, zijn er nog een paar voordelen: je kunt altijd een HDR-afbeelding maken, je kunt verschillende delen van de afbeelding zelf mengen als dat nodig is, en als er iets door de scène beweegt, kun je deze vervangen. met originele afbeeldingsgegevens in plaats van te vertrouwen op de tools van Photoshop.
Nu werkt belichtingsbracketing alleen goed in bepaalde situaties. Het is echt een techniek voor landschaps- of architectuurfotografie. Als je mensen, huisdieren of iets anders fotografeert dat veel beweegt, kun je geen belichtingen tussen haakjes maken; in plaats daarvan maak je verschillende foto’s met verschillende belichtingswaarden.
Bracketed belichtingen maken
Er zijn twee manieren om bracket-opnamen te maken: handmatig en automatisch.
VERWANT: Welke sluitertijd moet ik gebruiken met mijn camera?
Als u handmatig bracket-opnamen wilt maken, stelt u uw camera op de normale manier in voor een opname. U krijgt de beste resultaten als u een statief gebruikt, maar dat is niet essentieel. Zodra u uw eerste opname maakt, past u de belichtingscompensatie, sluitertijd of ISO met ongeveer één stop aan en maakt u een tweede opname. Pas de sluitertijd of ISO twee stops in de andere richting aan en neem een derde. Nu zou u drie identieke foto’s moeten hebben die één stop onderbelicht, correct belicht en één stop overbelicht zijn.
Om automatisch bracket-opnamen te maken, moet je in de instellingen van je camera duiken. De procedure is voor elke camera een beetje anders, dus raadpleeg de handleiding voor de specifieke stappen. Voor mijn Canon 5D Mark III heet het Exposure Comp./AEB Setting. Zoek naar iets dat Bracketing, Exposure Bracketing, EB of iets dergelijks wordt genoemd.
Daar kunt u de belichtingscompensatie aanpassen, evenals de opnamen tussen haakjes. In de bovenstaande afbeelding heb ik mijn camera ingesteld om één onderbelichte opname, één overbelichte opname en één opname te maken zoals gemeten. Afhankelijk van uw camera kunnen er ook extra opties zijn om in te stellen in welke volgorde de opnamen worden gemaakt en of er drie, vijf of zelfs zeven frames zijn.
Zodra u belichtingsbracketing op deze manier heeft ingesteld en u uw vinger op de ontspanknop houdt, maakt uw camera een reeks foto’s waarbij de sluitertijd telkens wordt gevarieerd.
Het voordeel van handmatige bracketing is dat u de sluitertijd of de ISO kunt aanpassen. Door het diafragma aan te passen, verandert het uiterlijk van een afbeelding te veel. Wanneer u de automatische bracketing van uw camera gebruikt, past deze alleen de sluitertijd aan, maar deze is sneller en werkt automatisch zodra u deze hebt ingesteld. Kies welke optie het beste werkt voor uw situatie.
Het maken van belichtingstijden is een fijne veiligheidstechniek, vooral bij landschapsfotografie. Als ik de moeite heb genomen om mijn camera in te stellen, maak ik meestal een paar frames tussen haakjes voor het geval ik ze nodig heb.