Hoe werkt een NCV-test?

Een zenuwgeleidingssnelheid (NCV) test wordt gebruikt om zenuwbeschadiging en disfunctie te beoordelen. Ook bekend als een zenuwgeleidingsonderzoek, meet de procedure hoe snel elektrische signalen door uw perifere zenuwen gaan.

Je perifere zenuwen beginnen waar de zenuwwortel opstijgt van het ruggenmerg. Deze zenuwen helpen je om je spieren te beheersen en de zintuigen te ervaren. Gezonde zenuwen zenden elektrische signalen sneller en krachtiger uit dan beschadigde zenuwen.

De NCV-test helpt uw ​​arts onderscheid te maken tussen een verwonding aan de zenuwvezel en een verwonding aan de myelineschede, de beschermende laag die de zenuw omgeeft. Het kan uw arts ook helpen het verschil te zien tussen een zenuwaandoening en een aandoening waarbij een zenuwbeschadiging de spieren heeft aangetast.

Het maken van dit onderscheid is belangrijk voor een juiste diagnose en het bepalen van uw behandeltraject.

Wie krijgt een NCV-toets?

Een NCV-test kan worden gebruikt om een ​​aantal spier- en neuromusculaire aandoeningen te diagnosticeren, waaronder:

  • Guillain-BarrĆ©-syndroom
  • carpaal tunnel syndroom
  • cubitaal tunnel syndroom
  • Ziekte van Charcot-Marie-Tooth (CMT)
  • hernia ziekte
  • chronische inflammatoire polyneuropathie en neuropathie
  • heupzenuwproblemen
  • perifere zenuwbeschadiging
  • trauma
  • spieraandoeningen

Als uw arts vermoedt dat u een beknelde zenuw heeft, kunnen zij een NCV-test aanbevelen.

Naast een NCV-test wordt vaak een elektromyografie (EMG)-test uitgevoerd. Een EMG-test registreert de elektrische signalen die door uw spieren bewegen. Dit helpt bij het detecteren van de aanwezigheid, locatie en omvang van een ziekte die de zenuwen en spieren kan beschadigen.

Hoe bereid je je voor op een NCV-test

Bij het plannen van deze test zal uw arts u vragen naar de voorwaarden, medicijnen of gedragingen die u heeft die de resultaten kunnen beĆÆnvloeden. Waaronder:

  • alcoholgebruik
  • gebruik van bepaalde neurologische medicijnen, zoals spierverslappers, opioĆÆden of psychotrope medicijnen
  • suikerziekte
  • hypothyreoĆÆdie
  • systemische ziekten

Het is ook belangrijk dat uw arts weet of u een pacemaker heeft. De elektroden die in de NCV-test worden gebruikt, kunnen de elektronische impulsen van uw medische apparaat beĆÆnvloeden.

Het wordt aanbevolen om een ​​paar dagen voor de test te stoppen met het gebruik van lotions of oliĆ«n op uw huid. Deze crĆØmes kunnen ervoor zorgen dat de elektrode niet goed op de huid wordt geplaatst.

Vasten is meestal niet nodig, maar het kan zijn dat u vooraf wordt gevraagd om cafeĆÆne te vermijden.

Wat te verwachten tijdens de test

De bijzonderheden van zenuwgeleidingsonderzoeken kunnen variƫren, maar ze volgen hetzelfde algemene proces:

  1. U wordt gevraagd om metalen voorwerpen, zoals sieraden, te verwijderen die de procedure kunnen verstoren.
  2. Mogelijk moet u wat kleding uittrekken en een jurk dragen.
  3. U gaat zitten of liggen voor de test.
  4. Uw arts zal de te testen zenuw vinden.
  5. Uw arts zal twee elektroden op uw huid plaatsen, een die de zenuw stimuleert en een die de stimulatie registreert. Ze kunnen een gelei of een soort pasta gebruiken om de elektrode aan de huid te laten kleven.
  6. De zenuw wordt gestimuleerd door een milde en korte elektrische schok van de stimulerende elektrode. Een veel voorkomende test stimuleert bijvoorbeeld de zenuwen in de vinger en registreert de stimulus met twee of meer elektroden bij de pols.

De hele test duurt 20 tot 30 minuten op ƩƩn ledemaat. Als alle ledematen zijn getest, duurt het meer dan 1 uur. Het gevoel kan ongemakkelijk zijn, maar het is meestal niet pijnlijk.

Het kan zijn dat uw arts de test op meer dan ƩƩn locatie wil uitvoeren. De test wordt gedaan langs het pad van de zenuwen op een arm of een been, afhankelijk van de aandoening die wordt onderzocht.

In een studie, gebruikten onderzoekers de NCV-test om schade aan de nervus ulnaris te onderzoeken, die gevoel geeft aan de handen. Het toevoegen van een derde stimulatieplaats aan de twee die normaal worden gebruikt, verhoogde de gevoeligheid van de test van 80 tot 96 procent.

Uw huisarts en de specialist die de test uitvoert, kunnen u vertellen wanneer en of de test opnieuw moet worden gedaan.

Uw resultaten begrijpen

Een voordeel van een NCV-test is dat het als een objectieve meting van de gezondheid van een zenuw, vergeleken met subjectieve meldingen van pijn of slecht functioneren. Een zenuwgeleidingssnelheid tussen 50 en 60 meter per seconde wordt over het algemeen als normaal beschouwd.

Elk resultaat moet echter samen met andere informatie worden onderzocht. Uw arts zal de resultaten van uw test vergelijken met een standaard of norm van geleidingssnelheden. Er is niet één standaard. De resultaten worden beïnvloed door uw leeftijd, welk deel van het lichaam wordt getest en misschien uw geslacht dat is toegewezen bij de geboorte of zelfs waar u woont.

Een snelheid buiten de norm suggereert dat de zenuw beschadigd of ziek is. Het geeft echter niet precies aan waardoor de schade is ontstaan. Een groot aantal aandoeningen kan een zenuw aantasten, zoals:

  • trauma of letsel
  • suikerziekte
  • erfelijke aandoeningen
  • alcoholgebruik
  • chemotherapie
  • voedingstekort
  • kanker
  • schildklier aandoening
  • nier- of leverfalen
  • vasculitis
  • druk van omringende structuren
  • hernia

Uw diagnose zal afhangen van andere informatie in uw medische geschiedenis en uw lichamelijke symptomen.

Er is geen enkele weg naar herstel van een beschadigde of zieke zenuw. De behandeling varieert bijvoorbeeld afhankelijk van uw specifieke aandoening en welke zenuw is aangetast.

Outlook

Het herstel is onzeker en kan lang duren. Uw leeftijd op het moment van de blessure speelt een belangrijke factor. Een zenuw beschadigd op zeer jonge leeftijd zal anders reageren dan wanneer het later in het leven wordt aangetast. Zenuwbeschadiging door een verwonding in de kindertijd wordt mogelijk pas in de adolescentie of later duidelijk.

De lengte en ernst van een blessure maakt een verschil in uw vooruitzichten. Aanhoudend trauma kan langdurige of onomkeerbare zenuwbeschadiging veroorzaken, terwijl kortere blootstelling aan hetzelfde letsel schade kan veroorzaken die gemakkelijk kan worden genezen met rust.

Ernstige zenuwbeschadiging kan worden behandeld met zenuwtransplantaten. Huidig ​​onderzoek onderzoekt ook het gebruik van gekweekte cellen om zenuwgroei te bevorderen.