De medische aandoening, “disaffluent speech”, wordt in het Amerikaans-Engels gewoonlijk “stotteren” genoemd. In Brits Engels wordt de aandoening ‘stotteren’ genoemd.
De termen “stotteren”, “stotteren” en “disaffluent spraak” verwijzen allemaal naar dezelfde groep symptomen.
Of je het nu stotteren of stamelen noemt, volgens de National Institutes of Health treft de aandoening ergens tussen de 5 en 10 procent van de kinderen en meer dan 3 miljoen volwassenen.
In dit artikel gaan we kijken naar de symptomen van stotteren (of stotteren) en naar bronnen die je kunt onderzoeken als jij of je kind deze aandoening heeft.
Oorsprong van de woorden
Volgens het Merriam-Webster-woordenboek verscheen het woord “stammer” ergens vóór de 12e eeuw in het Engels. “Stammer” komt van een Oudnoors woord dat “belemmeren, verdampen” betekent. Als je je woorden voorstelt die je achter een dam vasthoudt, is de oorsprong van het woord logisch.
Het woord “stotteren” komt van een Middelengels woord (stutten) en lijkt op een Nederlands woord, stotteren. Naast de conditie van stotteren, kan “stotteren” ook betekenen dat je remmend beweegt of handelt.
Symptomen van stotteren of stotteren
Omdat stotteren en stotteren dezelfde aandoeningen zijn, hebben ze dezelfde symptomen. Deze symptomen kunnen een of meer van de volgende zijn:
- een lettergreep van een woord herhalen terwijl u het zegt
- het verlengen van bepaalde klanken van woorden
- lange stops of “blokken” terwijl u een zin uitspreekt
- gefrustreerd raken als je in zinnen probeert te spreken
- liptrillingen of spanning in uw gezicht wanneer u probeert te praten
- moeite hebben met spreken in sociale of openbare situaties
Hoewel stotteren vaker voorkomt in de kindertijd, is het niet ongebruikelijk dat sommige symptomen doorgaan tot in de volwassenheid.
Een familiegeschiedenis van stotteren kan ervoor zorgen dat u meer kans heeft op de aandoening, en mannen hebben meer kans op de aandoening dan vrouwen.
Middelen voor stotteren of stotteren
Als u denkt dat u of uw kind stottert of stottert, zijn er middelen die u kunt gebruiken om hulp te krijgen.
Verbinding maken met een gediplomeerde spraakpatholoog om de aandoening te diagnosticeren en te behandelen, is de eerste stap. Je kunt ook verenigingen en steungroepen bekijken die zich richten op leven met stotteren, evenals op behandeling en herstel.
Hier zijn enkele links om u op weg te helpen.
- National Stuttering Association
- American Speech-Language Association
- Stichting Stotteren
- ZEG: The Stuttering Foundation for the Young
Afhaal
Stotteren en stotteren zijn dezelfde aandoening, en ze hebben dezelfde symptomen.
Ongeacht hoe u de aandoening het liefst noemt, er zijn bronnen waarmee u in contact kunt komen voor een diagnose en behandeling.
Praat met een arts of de kinderarts van uw kind als u of uw kind symptomen van stotteren heeft.